Puntos de venta por ciudades, provincia, autonomía, países,...

Una gran arma de marketing que genera clientes de confianza y marca de empresa

Distribuidor / Tienda, demande a su proveedor de alimentos o vinos que le apoye mediante mapas de puntos de venta . Su uso

Distributor / Shop, ask your food or wine supplier to support you through point-of-sale maps . Using it

Distribuïdor / Botiga, demani al seu proveïdor d'aliments o vins que li doni suport mitjançant mapes de punts de venda . Fer-ne us

We export wines and food from Spain. Demand it to winesinform@gmail.com

Puede pedir vinos y alimentos de España a winesinform@gmail.com

On the work of buyer . Sobre el trabajo de comprador .

See some products and prices at Perennial tender - Oportunidad permanente

Vea algunos productos y precios en Perennial tender - Oportunidad permanente

Mostrando entradas con la etiqueta Productos autóctonos - Autochthonous products. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Productos autóctonos - Autochthonous products. Mostrar todas las entradas

martes, 15 de septiembre de 2015

Granada, Andalucía: Festival para recuperar semillas autóctonas

Granada, Andalucía: Festival para recuperar semillas autóctonas

Hortoan organiza el octavo Festival Hortofrutícola en El Valle para dar a conocer frutas y verduras autóctonas

La Asociación Hortofrutícola de las Vegas Andaluzas (Hortoan), en colaboración con la Diputación de Granada, ha organizado en Melegís, en el municipio de El Valle, un festival hortofrutícola que, entre otras actividades, pretende dar a conocer la gama de frutas y hortalizas producidas con semillas autóctonas.

Entre estos productos únicos se encuentran la patata copo de nieve, el tomate morado de la Vega, la sandía larga, el pimiento de cuatro cascos y lengua de vaca, el melón coca, el ajo colorao de Válor, además de calabazas, habichuelas, trigo recio y guisantes de la Alpujarra.

Los agricultores participantes en el Festival, que se celebró este fin de semana, son asociados de Hortoan que trabajan desde 2008 en la recuperación de distintas variedades tradicionales de frutas y hortalizas procedentes de casi 300 semillas autóctonas de la zona.

Se trata de cultivos muy antiguos prácticamente desaparecidos, algunos incluso en peligro de extinción, que no encuentran encaje en el mercado actual.

El programa de actividades del certamen incluye un mercadillo ecológico-tradicional de productos hortofrutícolas procedentes de la huerta, una gran exposición de semillas autóctonas de variedades locales, aportadas por los agricultores asociados, talleres de extracción, limpieza y conservación de dichas semillas o degustaciones de pipirrana, tomate y productos tradicionales.

La diputada de Empleo y Desarrollo Sostenible, Ana Muñoz, ha insistido en el trabajo de la asociación Hortoan, que preserva el patrimonio medioambiental, el patrimonio genérico de las semillas, que vela porque determinadas especies no se pierdan.

La Asociación Hortofrutícola de las Vegas Andaluzas (Hortoan), de ámbito andaluz, cuenta con 120 colaboradores y tiene como objetivo principal la recuperación y promoción de las semillas autóctonas de plantas hortícolas.

Para contribuir a tal fin, la Diputación de Granada acompaña a Hortoan en esta labor desde el año 2009, con la cesión de una parcela en el Cortijo Peinado de Fuente Vaqueros de 1.800 metros y otra en la Finca “Los Morales” de Huéscar, con una extensión de 2.000 metros cuadrados.

En dichas parcelas se han iniciado muchos agricultores de la zona en el cultivo ecológico y han conseguido recuperar numerosas variedades tradicionales de cultivos agrícolas, como la patata copo de nieve, el melón coca, así como las distintas variedades de tomate, ha informado hoy la Diputación.


Orígen información: 20 minutos

lunes, 25 de febrero de 2013

The Calçotada: From Spain to Your Backyard

The Calçotada: From Spain to Your Backyard

February 25, 2013 | by Rick Fisher |

Fire up the barbecues and grab your friends. No, it is not Memorial Day weekend or a celebration of the first day of spring. Winter marks the time of year when Cataluña celebrates the almighty calçot. It is no secret that Catalans love to party, and the annual calçotada is just one more excuse to gather with friends to eat, drink, and celebrate. Fortunately, this is one unique culinary tradition which can be duplicated here at home.

Calçots originate from a variety of scallion from Lleida (Lerida), Spain. Although the origin is disputed, one of the most widely accepted accounts is that they were developed by a peasant farmer from the southern Catalan town of Valls (castells, the human towers, also originated here) at the turn of the 20th century. Local farmer “Xat de Benaiges,” as he was known, planted the sprouts of garden onions and continued to cover them with earth so a longer portion of the stem remained white and edible. Known as calçar in Catalan, it is an agricultural term meaning “to cover the trunk of a plant with soil” as well as “to put one’s shoes on.” And so, the calçot was born, well, created.

Larger than a typical green onion, the calçot also has a milder flavor. Once harvested the white (edible) portion measures roughly six to ten inches long (15 to 25 cm). Harvest of the onion starts in November and extends into April. Although much of southern Cataluña participates in growing the calçots, Valls is the only town to be designated indicación geográfica protegida IGP “Calçot de Valls” by the Consejo Regulador (since 1996). It was also here, at Restaurant Cal Ganxo, where I first partook of what has become one of my most memorable experiences in Spain, the calçotada.

Tradition trumps manners at a Catalan calçotada. The calçots are tightly packed in a single layer on an outdoor barbecue with roaring flames. Once charred, they are removed and wrapped in newspapers where they steam and become tender. After a short period they are removed from the paper and served on a terra cotta tile to keep them warm. But what to do now?

Your hands are the only utensils required. First, grab a bib (yes, a bib!) and put it on. If you choose not to wear one, I promise you will be one of only a few brave souls. Take a calçot and gently slide the outer layer of charred skin off (from leaves to bulb). You may be surprised at how easily it comes off. Dredge the white part of the calçot in the accompanying salbitxada sauce (a delicious mix of tomatoes, peppers, garlic, almonds/hazelnuts, vinegar, and oil). Tilt your head back and drop the calçot into your mouth. Bite off the tender shoot, discard the top, and repeat… again and again and again!

Along with the multitude of calçots consumed during the calçotada are other grilled epicurean delights including lamb, botifarra (a Catalan pork sausage), artichokes, and bread. Cava and red wine are also heavily consumed during the event, but do not expect to be handed a normal glass. Remember, this can be a messy affair. Red wine is consumed via the porrón (Catalan, porró), a traditional glass wine pitcher with a long glass stem tapering to a small opening from which you drink. The porrón is passed around from guest to guest with no one’s lips touching the stem allowing everyone to share without anyone contaminating the container. Do not be concerned about spilling. Remember, you are wearing a bib!

Now on to create your own calçotada. For starters, grab a bottle of Cava and pour yourself a glass. Marinate your favorite meats and/or vegetables in preparation for their turn on the grill. Prepare the salbitxada (dipping) sauce per the recipe below, and don’t be concerned if you have extra – you will want it! It is now time for the onions. It may be difficult to get your hands on a couple of bunches of calçots, but there are viable substitutes – spring onions, baby leeks, or Mexican onions. Trim the stems and rinse and place them tightly on the grill. Once they are just charred remove them and wrap in newspaper and set aside. Grill the meats and vegetables. Remove the onions from the paper and slide off the charred exterior to reveal the tender meat below. Dip in the sauce and devour. Enjoy with the other grilled items and lots of red wine.
 Salbitxada Sauce
Ingredients:
12 ripe tomatoes
4 ñoras (dried, round red peppers)
2 oz roasted almonds or hazelnuts
7 cloves garlic
1 sprig of mint
8 oz extra virgin olive oil
2 slices bread
1/4 cup Sherry vinegar
Salt, pepper
Preparation:
Leave the ñoras to soak in warm water for half an hour.
Grill the tomatoes and the garlic over the coals or roast in the oven.
In a mortar, blender, or food processor crush the garlic with the mint, almonds, seeded ñoras, and the bread soaked in vinegar.
Once a paste has formed, add the tomatoes and continue to work until a fine sauce is made.
Gradually add the oil.
Salt and pepper to taste.

(Recipe courtesy of Spain GourmeTour magazine via www.tienda.com.)

The calçotada is truly a gastronomic experience. If you are fortunate enough to visit Valls on the last weekend of January or Cataluña in winter or early spring, partaking in a calçotada must top the list of to-dos. If not, recreate one at home and share the experience with your friends. Either way, it is a messy and memorable experience that you will want to enjoy time and again.

¡Buen Provecho!

Rick Fisher


Origin informatio: Catavino

lunes, 23 de julio de 2012

SUBSTITUIR LA LLENGUA, SUBSTITUIR LA CUINA

SUBSTITUIR LA LLENGUA, SUBSTITUIR LA CUINA
jaumefabrega                                                      divendres, 4 de maig de 2012 | 09:00h
ELS HIPERS ENS ESPANYOLITZEN

MATÓ I SUBSTITUCIÓ
Es parla de substitució lingüística quan un estat malda per imposar una llengua dominant enfront d’ una altra més feble. Els catalans ja sabem de què parlem, i de quin peu calcen els veïns, siguin de l´Oest o siguin del nord. “El mal d’ Almansa a tots alcança”.
No parlem per parlar: a la Catalunya Nord, l' estat francès no solament ha reïxit a substituir la llengua en nom de la monarquia o de la República, tal li fa, sinó que també ha maldat, i malda, per substituir la cuina. Com a les escoles, en el cas de la llengua, per desplaçar el sistema alimentari propi es varen emprar abjectes i eficaços sistemes científics: la irrisió, la ridiculització. Els pasquins republicans comparaven l’alimentació dels catalans, que menjaven verdures i llegums, amb la dels ànecs i els comminaven a "civilitzar-se" com a veritables francesos, deixant l' oli d' oliva local, passant-se a la mantega i a les farinetes (bouillies). L' invent, altrament, és econòmicament rendible per a la nació dominant: els olius, en efecte, foren arrancats, però la mantega cal comprar-la al Nord, a França, i , per descomptat, ara, a la Catalunya Nord la cuina catalana és una caricatura d' ella mateixa sepultada per tones i tones de mantega i crema de llet. I això malgrat la resistència dels "miquelets" de la cuina, o, simplement, del poble: els perpinyanencs no s' en sabien avenir de les estranyes pràctiques culinàries del primer bisbe republicà, a qui batejaren amb el nom de "menja-mantega"...
Però ja sabem que quan l' estat i l' església s' uneixen, el poble té les de perdre. Seguirem, la resta de catalans, el mateix camí?.
Ara no tenim pasquins republicans, però tenim centrals de l' alimentació que tot ho dominen (la multinacional francesa PROMODÈS- Dia, Champion- Carrefour controla a Catalunya més del 60% de la distribució d' aliments, feta sota criteris francesos refregits a Madrid, que és on es radica la central de compres-; si hi afegim els alemanys- Aldi, també centralitzats a Madrid-, quedem ben servits. Hem, vist, per tant, com en aquests supermercats que inunden cada racó de Catalunya molts productes catalans han anat desapareixent o minvant, substituïts per altres de francesos o espanyols, en general no pas millors. Fins i tot s’ hi han fet campanes de boicots a products catalans (el cas del cava va ser sonat- .El mató ara és "queso de Burgos", i així anem fent, o per una marca de amtó , si és que hi és, n’ hi haurà quate de l´anomenat “queso de Burgos” (tot i que el mató és millor).
¨se més facil trobar-hi qualsevol xoriço castellà o andalús que bons embotits catalans. Les fruites verdures, etc. no solen procedir de Catalunya, escepte casos comptats, i així successivament. I, sense productes propis, difícilment hi pot haver cuina pròpia. I del principi que propugna el corrent Slow Food, de consumir productes d’ un entorn de 100 km, ni pensar-ho!.
D’ això en dic “substitució culinària”. La nació dominant, l´estat, imposa els seus gustos, els seus producte, i debilita la nsotra economia. Ara la feina bruta ja la fan els grans hipeermercats.


Origen informació: Bona vida

lunes, 16 de julio de 2012

Ilusión contra las trabas a los cultivos ecológicos


Ilusión contra las trabas a los cultivos ecológicos



Miquel Vilardell, de Torroella de Fluvià (Alt Empordà), es el primer productor de alimentos ecológicos de las comarcas de Girona. Su padre era agricultor a tiempo parcial y él cogió el relevo aunque decidió que todos sus cultivos serían ecológicos. Vilardell contribuye a conservar un espacio de gran diversidad agraria, aunque en su caso sus tierras están sitiadas por la carretera C-31, una vía rápida que hace todavía más meritoria su férrea voluntad de llevar al consumidor alimentos sin insecticidas ni fertilizantes químicos.
Desde que empezó a cultivar productos ecológicos (1991), su oferta no ha parado de ampliarse, con una lista de verduras y hortalizas variadas que incluye productos tradicionales pero sobre todo variedades recuperadas (mongetes de ganxet baix, fesols de l'ull ros...). Desde el año 2007, ha pasado a ser también elaborador y envasador, lo que le ha llevado a un camino lleno de creaciones de productos y mezclas cada vez más atrevidos que se venden en tiendas dirigidas a clientes que buscan productos de calidad, señala. "Los productores ecológicos hemos pasado de ser considerados gente rara a estar de moda", dice este hombre que aumentó el pasado su facturación un 40%.
"Nuestros productos ecológicos tienen unos beneficios sobre el entorno, y eso debería ser considerado. Sin embargo, debemos pagar unas tasas de certificación muy caras. No puede ser es que el organismo público encargado de hacer esta certificación, cuyo objetivo debe ser tener una balance cero, aplique unas tasas que son más caras que una certificadora privada, cuyo objetivo teórico sí es tener beneficios", se lamenta. Se queja además del enorme coste burocrático y de documentación que supone el control por parte del parte del órgano regulador (Consell Català de la Producció Agrària Ecològica), y dice que prefiere "más análisis de muestras y menos papeleo".
Pero su principal denuncia se dirige al retraso en el pago de las indemnizaciones por la construcción de la C-31, obra construida por la Generalitat. Tres años después de acabar las obras, aún sigue esperando cobrar. Durante los trabajos se vieron afectadas el 50% de las tierras, mientras que el recorte final de la superficie agraria ecológica fue de un 30%, debido "a tantas rotondas, puentes y demás afectaciones excesivas". La extracción de áridos se hizo además en zonas en donde cultivaba la legumbres y la zona quedará como un terreno yermo "más de 50 años". "¿Cómo me hace a mí todo esto mi Gobierno?", se pregunta.


Origen información: La Vanguardia

miércoles, 28 de diciembre de 2011

Al pan, pan

Al pan, pan

Estoy dispuesto a soportar esas pijadas si eso hace que en muchos más lugares haya pan de verdad

Artículos | 03/12/2011 - 00:00h

Quim Monzó
El otro día leí, en el blog de cocina de Rossella Cascone, la historia del horno que un día encontró escondido en su casa, en Pompeya: "En el garaje que custodiaba la bicicleta de mi abuelo descubrí un agujero, tapado con piedras. Le pregunté y mi abuela me desveló su secreto. Durante la guerra había sido un horno que todos los vecinos utilizaban para cocer su propio pan. Una vez a la semana –todos juntos, ya que encender sólo una vez les permitía ahorrar madera– depositaban allí sus perfumadas masas fermentadas que abastecerían a cada familia. Eran tiempos de pobreza, la guerra azotaba fuerte...". Cascone narra cómo, aunque aparentemente ahora hayan cambiado las cosas, comemos también poco pan de verdad, y que el poco que comemos tiene precios exorbitantes. Elegantemente, alude a una moderna panadería barcelonesa –con Reykjavik en el nombre– donde el pan sale a 7 euros el kilo. Acaba el post con su receta para hacer en casa un pan espléndido, a años luz de los pálidos zurullos precocidos que encuentras en muchos lugares que exhiben impunemente el letrero de panadería.

Luego, el miércoles leí en las páginas asalmonadas de este diario el reportaje de Mariángel Alcázar sobre las nuevas panaderías de Barcelona: el Turris, L'Obrador del Molí, el Baluard... Y ahora me encuentro con una noticia de la ACN que explica que en Girona acaban de presentar un nuevo pan: el "pan de la tramontana". ¿Qué tiene que ver el viento del norte con el pan? Pues el marketing. Se trata de un pan hecho con harinas de dos tipos de trigos patriarcales cultivados ahora en los Aiguamolls de l'Empordà, "donde la semilla crece rodeada de la tramontana y la salobridad del mar". El presidente del Gremi de Flequers Artesans de la provincia dice que "la miga tiene un toque ácido y de avellana tostada y, al morderlo, la corteza hace ruido de fuegos artificiales". Fuegos artificiales aparte, cada pieza es de 400 gramos, lleva una etiqueta de pan de ángel en la corteza y va dentro de una bolsa numerada.

A mí, francamente, todo ese lirismo del trigo que crece rodeado por la tramontana y la salobridad del mar más bien me repugna, tanto como el exotismo impostado de esa panadería moderna del Barri Xino que invoca a Islandia en su nombre. Pero estoy dispuesto a soportar todas esas pijadas si eso hace que en muchos más lugares haya pan de verdad y no zurullos precocinados. Sólo les pido que no exageren. Que nadie olvide que siempre ha habido buen pan en muchos pueblos y ciudades de Catalunya, Barcelona incluida. Siempre. Yo nunca he dejado de comer pan de primera. Pero eso requiere un esfuerzo: el de descubrir qué panaderías son buenas y cuáles nefastas. A veces pienso que todos esos a los que ahora les cae la baba con las "nuevas panaderías" deben haberse pasado la vida comprando el pan en gasolineras y, de repente, han descubierto el Mediterráneo y flipan.

Origen información: La Vanguardia

miércoles, 14 de septiembre de 2011

El churrero de Yakarta

El churrero de Yakarta

Un joven emprendedor causa sensación con una chocolatería española que vende "donuts españoles"

26/08/2011 - 12:07h

. (EFE).- El popular churro de la rica repostería que se hace en España es ya el dulce de moda en Indonesia, donde lo conocen como el "donut español".
El artífice de que el churro cause sensación entre los indonesios se llama Kent Rusli, un joven emprendedor nacido de este país y un enamorado de España y de su gastronomía, que abrió hace unos meses en un centro comercial la primera "Churrería. Spanish Chocolatería" de Yakarta, la capital del país asiático.
"Mi primer contacto con los churros se remonta a un viaje de turismo a Madrid, donde un día tras otro veía colas muy largas ante un pequeño local, al que me atreví a entrar, así los descubrí", relata Rusli a Efe.
Después de probar el dulce, Rusli quedó tan prendado de este típico producto de la repostería española que regresó a diario al mismo establecimiento para merendar con churros hasta que finalizaron sus vacaciones.
El empresario, fascinado por su sabor y textura, enseguida se percató que su descubrimiento le había abierto la "oportunidad de hacer un negocio" en su país, donde como en otros de la región asiática la gente se inclina por los sabores dulces.
A su vuelta a España y ya determinado a explotar el potencial del churro tras consultar libros de gastronomía y estudiar las recetas, adquirió la maquinaria que necesitaba para hacer pruebas de sabor y de textura, y poder montar así la churrería.
"De aquellas pruebas resultó un churro ortodoxo aunque un poco más largo y ligero que el tradicional y, definitivamente, con menos aceite", precisa el churrero indonesio.

Para adaptar esta "fruta de sartén" a los gustos locales, la "Churrería" se aleja del tradicional binomio chocolate con churros propio del invierno y ofrece la opción de mojarlos en infinidad de aderezos que sientan mejor con el intenso calor tropical del archipiélago asiático.
Los clientes degustan churros espolvoreados en azúcar o canela y acompañados de helado, frutos secos, natillas, dulce de leche y "fondues" frías hechas con diferentes tipos de chocolate.
Pero fue una bloguera indonesia llamada Ta-chan, quien fascinada por el sabor del churro, hizo que se le conozca por el "donut español".
"Cuando supe que habían abierto una churrería en Yakarta me entraron ganas de abrazar de felicidad al dueño, están riquísimos", dice la internauta.

Los camareros, formados para utilizar la maquinaria con la que se hacen los churros, tienen además el cometido de explicar al cliente que entra por vez primera en el local que es lo que ha pedido y la forma de comerlos.
La extrañeza se disipa y la mayor parte de la clientela disfruta de su nueva experiencia gastronómica.

Esta moda de comer churros se ha extendido aún más durante el actual Ramadán, el periodo de ayuno musulmán, cuando al atardecer la Churrería ha trabajado a destajo para atender los pedidos de familias que han celebrado banquetes en casa.
"Todas las tardes del Ramadán vienen musulmanes que nos encargan con antelación churros para compartirlos en la cena con su familia", explica Rusli.

En Indonesia, donde es habitual acabar las horas de ayuno o "iftar" al anochecer llevándose al estómago alimentos dulces, la delicia española compite con otros postres típicos como los dátiles y el "kolak", una sopa de azúcar de palma, leche de coco y frutas).
Rusli está feliz del éxito, tanto que en unas pocas semanas este abrirá una segunda churrería en Yakarta y planea extender el negocio al resto de las islas de este país de 245 millones de habitantes.

Origen información: La Vanguardia

jueves, 31 de marzo de 2011

Se apunta a la desaparición de las razas autóctonas si no cambia la política de ayudas

Se apunta a la desaparición de las razas autóctonas si no cambia la política de ayudas

Desde la Asociación de Criadores de la Oveja Churra se apunta a la desaparición de las razas autóctonas de Castilla y León si no cambia la política de ayudas.
29/03/2011 Feagas

“De no producirse algún cambio en las políticas activas en apoyo a las auténticas razas autóctonas de Castilla y León nos veremos abocados a ir desapareciendo en los próximos años”, apunta Eduardo Páramo, Presidente de la Asociación Nacional de Criadores de Ganado Ovino Selecto de Raza Churra (ANCHE) en el último Boletín de la Asociación.

“No parece difícil predecir el futuro que nos plantea la disminución de ayudas como la de “Razas Autóctonas”; pero las primeras reacciones de un buen número de ganaderos que habían percibido años atrás la ayuda y que éste no la van a percibir, ha caído como un jarro de agua fría y se plantean tirar la toalla y abandonar. Lo que parece evidente es que antes o después va a tener consecuencias negativas, no sólo para la Asociación sino para la oveja churra”, apunta.

28.Churra_G“Esto –continúa- junto a otras medidas como son la disminución de un 28 % de la ayuda al Libro Genealógico, la disminución de un 50 % de la ayuda a la mejora genética, la probable aplicación de “forma transitoria” de la modificación del reglamento de la I.G.P. “Lechazo de Castilla y León”, siempre y cuando lo permita el Ministerio, y la falta de una política de apoyo y defensa de las razas autóctonas, supone ahondar aún más en la progresiva desaparición de la oveja churra. En los últimos treinta años hemos pasado de casi un millón y medio de cabezas a menos de medio millón”.

“Lo curioso es que frente a esta realidad, y sin entrar en cuestiones como los precios de nuestros productos y los costes de producción tan elevados que tenemos que soportar, los poderes políticos no sólo no asumen ningún tipo de responsabilidad, sino que más bien parecen caer en la autocomplacencia de quien cree estar haciendo bien las cosas hasta el punto de intentar hacernos creer que gracias a sus medidas se vende más y mejor”.

“La realidad del sector es mala y para las razas autóctonas es peor”.

“Pese a las movilizaciones recientes promovidas por los sindicatos, la sensación que uno tiene, es que nada va a cambiar. No parece que seamos importantes y dignos de tener en cuenta. Claro que alguien podría decirme que se ha hecho un esfuerzo económico importante en promoción de productos de Castilla y León y por tanto eso también forma parte de la política de apoyo a las razas autóctonas. Permítanme que les diga que nosotros, los del lechazo churro®, no hemos notado ninguna mejora mínimamente contrastable”.

“Me temo que tendremos que asumir que, de no producirse algún cambio en las políticas activas en apoyo a las “auténticas” razas autóctonas de Castilla y León nos veremos abocados a ir desapareciendo en los próximos años”, concluye.

Origen información: Infocarne